De Vernieuwing van Mens en Maatschappij

De maximale bevolking

[ Index ] [ Cultuuromslag ] [ Evolutiesprong ] [ De Evolutiecrisis ] [ De maximale bevolking ] [ Ons kapitalistisch stelsel ] [ De maximale gemiddelde leeftijd ] [ De maximale gemiddelde lichaamslengte ] [ De materialistische evolutiegroei ] [ De economische groei blijft achter op de bevolking ] [ Het BBP groeit tot miljarden maal miljarden US$ ] [ Ontwikkelingslijnen ] [ Formules van de evolutielijnen ]

Het is bekend dat de wereldbevolking sedert 1950 is toegenomen met een exponentiële versnelling die zo groot is dat wij spreken van de bevolkingsexplosie. Onderzoek heeft uitgewezen dat dit fenomeen niet zo bijzonder is als het lijkt, omdat het reeds van tevoren is vastgelegd door de zogenaamde Demografische Evolutielijn die wij nu eerst zullen bespreken.

Het bepalen van de Demografische Evolutielijn

De Demografische Evolutielijn berust op officiële statistieken en wordt bevestigd door historische gegevens van de bevolkingstoename die gebaseerd is op de halveringstijden. Die worden zo genoemd wanneer naar het verleden wordt teruggerekend, terwijl wij naar de toekomst gerekend spreken van verdubbelingtijden. Zij worden uitgedrukt in jaren, terwijl de bevolkingsaantallen in miljoenen zijn afgerond tot ronde getallen.

In 1990 bedroeg de bevolking ongeveer 5.200 miljoen en in 1950 ongeveer 2600 miljoen, zodat de bevolking over een periode van 40 jaar was verdubbeld. Blijkbaar bedroeg de halveringstijd in 1990 dus 40 jaar. In 1950 was de halveringstijd 80 jaar, omdat de bevolking in 1870 ongeveer 1.300 miljoen bedroeg. Dit wordt op grafiek 2 bovenaan horizontaal weergegeven.

Grafiek 2 Gerealiseerde bevolkingstoename 1950-1998

Wij zien op grafiek 2 de grafische punten P₀ (1990/40 jaar) en P₁ (1950/80 jaar), waaraan de Demografische Evolutielijn ten grondslag ligt. Verder naar het verleden werd gevonden dat de V-tijden (of halveringstijden) respectievelijk 160 en 320 jaar bedroegen, maar die punten zijn hier weggelaten, omdat zij alle (40, 80, 160 en 320) op een rechte lijn liggen.

Op grafiek 2 zien wij dat over de periode 1870-1990 de gemiddelde groeicurve in paars tot 1990. vrijwel overeen komt met de curve van de gerealiseerde bevolkingstoename (donker blauw).

Tot 1960 (tijdens de Wereldoorlogen) bleef de groei iets achter, terwijl de bevolkingsaanwas daarna tot 1990 sterker was dan de gemiddelde rode curve die uit de DEL werd berekend. Daarna is de relatieve groei vanaf omstreeks 1989 afgenomen en wordt het gerealiseerde bevolkingsaantal lager dan volgens de berekende paarse curve. Dat betekent dat de Demografische Evolutielijn aan haar ombuiging is begonnen.

Op grafiek 3 wordt het laatste deel van de Demografische Evolutielijn (DEL) tussen 1990 (P₀) en 1950 (P₁)weergegeven. Die lijn is een regressielijn, omdat de verdubbelingtijden als functie van de tijd steeds korter worden. Trekken wij die lijn (in rode kleur) naar de toekomst verder door (extrapoleren), dan ligt het einde daarvan omstreeks 2030. Daar ligt de asymptoot die weergeeft dat de mens numeriek dan maximaal zal zijn. Dit is in tegenstelling met de lijn die gebaseerd is op de publicatie van U.S. Bureau of the Census, International Data Base.

Volgens dit Bureau bedraagt in 2050 de bevolking in 9.298.212.304, of beter gezegd ruim 9 miljard en blijft daarna nog steeds toenemen. Dat is volgens de Demografische Evolutielijn niet het geval, want doordat de asymptoot van de DEL in 2030 ligt zal de bevolking daarna niet meer toenemen.

Op grafiek 3 begint de ombuiging van de DEL (in paars) omstreeks 1989 en werd verder tot 1998 gerealiseerd. Na 2000 blijft die lijn ongeveer dezelfde versnellingshoek houden, terwijl de curve volgens het Bureau of Census vlakker wordt, zodat de jaarlijkse toename stijgt. Tegenwoordig voorspelt het U.S. Bureau of the Census de bevolking in 2050 ruim 9 miljard en zal de maximale bevolking op meer dan 10 miljard uitkomen.

Wanneer de Demografische Evolutielijn juist is, waarvan wij overtuigd zijn, moet het maximale bevolkingsaantal omstreeks 2030 worden bereikt. Dan moet de DEL asymptotisch dus omstreeks 2030 tot verticaal ombuigen en de groei omstreeks 2030 zijn beëindigd. De tot verticaal omgebogen Demografische Evolutielijn kan natuurlijk niet exact worden geprognosticeerd, maar het geprognosticeerde verschil met de werkelijkheid kan niet groot zijn. Daarom kon worden berekend dat wij mogen verwachten dat de maximale wereldbevolking ergens tussen 7,5 en 8 miljard uitkomt. Daarna begint de bevolking te krimpen, zoals in Deel 1 van dit boek wordt besproken.

Grafiek 3 Geprognosticeerde ombuiging van de Demografische Evolutielijn

 

Op grafiek 3 is de regressielijn tussen de grafische punten P₀ en P₁ de Demografische Evolutielijn (DEL), die doorgetrokken eindigt bij asymptoot omstreeks 2030. Zoals eerder gezegd kan de bevolkingstoename niet overeenkomstig de Demografische Evolutielijn (DEL) blijven toenemen en moet deze ombuigen of omknikken. Wij zien op de grafiek dat vanaf 1987 de DEL een paar jaar horizontaal heeft gelopen, omdat de bevolkingstoename niet meer versnelde. Daarna werd de versnellingshoek positief en liep de DEL tot omstreeks 1998 ongeveer onder een hoek van 45 graden omhoog. Uit de gerealiseerde bevolkingstoename in procenten (g) kon de verdubbelingtijd (vt) bij benadering worden berekend omdat g.vt = 69 of vt = 69/g bedraagt.

Die berekening werd ook uitgevoerd voor de door geprognosticeerde bevolkingstoename volgens U.S. Bureau of the Census, International Data Base. De daaruit berekende curve blijft ongeveer onder dezelfde versnellingshoek of beter vertragingshoek van ongeveer 45 graden doorlopen en wordt eerst groter na 2030. Dat is echter niet waarschijnlijk, omdat de asymptoot van de Demografische Evolutielijn omstreeks 2030 is gelegen.

Volgens de hypothese dat er bij de asymptoot geen groei meer kan zijn, moet de omgebogen DEL veel sneller ombuigen dan volgens de huidige officiële prognose van de US Bureau of the census op grafiek 3 weergegeven. Daarop zien wij tevens met een pijl aangegeven de vrijwel geknikte Demografische Evolutielijn (DEL) die tot 1998 is bijgewerkt. Uit die lijn werd berekend dat de wereldbevolking niet meer dan tot 7,5 à 8 miljard kan toenemen.

Mogelijk zal deze prognose worden betwijfeld, omdat men nog niet in de Evolutielijnen kan geloven en het niet aannemelijk vindt dat Evolutielijnen altijd rechte lijnen zijn geweest. Daarom wordt hieronder een berekening uitgevoerd, waaruit blijkt dat Evolutielijnen in het verleden recht moeten zijn geweest.

 

Was de Demografische Evolutielijn altijd een rechte lijn?

Om die vraag te kunnen beantwoorden keren wij nog eens terug naar het begin van de hominidae en tot de berekening van de verdubbelingtijden (of halveringtijden). Volgens de hypothese over de hominidae, leefden deze in de beginperiode onder ideale omstandigheden. Toen er voedselschaarste ontstond, gingen zij overal op zoek naar voedsel, waardoor zij zich steeds meer verspreidden. Toen moet de Demografische Evolutielijn - die het kenmerk heeft van een natuurconstante - zijn begonnen, omdat de verdubbelingtijden daarna zo lang hebben geduurd. Daardoor kon de DEL ongeveer 7 miljoen jaar lang een rechte lijn blijven, wat verder zal worden aangetoond.

De V-tijden van de Demografische Evolutielijn in het verleden kunnen gemakkelijk worden gevonden door de laatste verdubbelingtijd te vermenigvuldigen met 2 (namelijk 1 voor de tangens van de versnellingshoek, plus 1 voor de terugrekening). Zo werden achtereenvolgens de volgende halveringstijden gevonden:

P₃ = 1710(650)320 jaar en P₄ = 1390(325)640 jaar, waarbij uit historische gegevens bleek dat de bevolking omstreeks 1390 ongeveer 320 miljoen moet zijn geweest. (De wereldbevolking bedroeg in de Middeleeuwen ongeveer 300 miljoen.) Hierdoor is het waarschijnlijk dat de Demografische Evolutielijn tussen 1710 en 1390 ook een rechte lijn is geweest. De tot aan het begin van de Demografische Evolutielijn berekende halveringstijden staan in tabel 2:

 

Tabel 2 V-tijden van de wereldbevolking

In tabel 2 worden de halveringstijden vanaf P₀ (1990) tot en met P₁₇ (-5.240.856) weergegeven. De hominidae dateren van ongeveer 7 miljoen jaar geleden, zodat 1990 niet het begin van hele halveringstijden kan zijn geweest. Wij berekenden dat dit ongeveer 1977 had moeten zijn, toen de wereldbevolking ongeveer 4.000 miljoen bedroeg. Zo konden wij ook berekenen dat 7 miljoen jaar geleden de bevolking ongeveer 30.518 moet zijn geweest. Zouden de hominidae wat eerder of wat later zijn verschenen, dan is dat nauwelijks van invloed op de grootte van de beginkolonie. Daarom lijkt het waarschijnlijk dat de Demografische Evolutielijn vanaf het begin tot het einde een rechte lijn is geweest.

 

CONCLUSIE

De Demografische Evolutielijn geeft grootschalig weer hoe de bevolkingstoename in het verleden is verlopen en leert ons tot welke orde van grootte de maximale bevolking toeneemt. Dat cijfer (7,5 tot 8 miljard) is van groot belang voor de toekomstkunde die ons moet leren hoe wij de aarde in de toekomst kunnen beheren. Wij kunnen dat niet als wij geen evenwicht kunnen aanbrengen tussen wat de wereldbevolking nodig heeft voor een duurzaam leven en datgene waartoe de aarde in staat is. De mogelijkheden die de aarde ons brengt zijn eindig en daarom kan de bevolking niet voortdurend blijven toenemen. De Evolutielijnen leren ons dat wij onze grenzen hebben bereikt en de DEL doet dat met betrekking tot ons maximale aantal. Nu de mens dit aantal bij benadering kent, heeft hij een doel waar hij naar toe kan werken. De toekomstkunde die in Deel 1 wordt besproken, zal hem leren hoe hij dat doel kan bereiken

Ga verder met:

[ Index ] [ Cultuuromslag ] [ Evolutiesprong ] [ De Evolutiecrisis ] [ De maximale bevolking ] [ Ons kapitalistisch stelsel ] [ De maximale gemiddelde leeftijd ] [ De maximale gemiddelde lichaamslengte ] [ De materialistische evolutiegroei ] [ De economische groei blijft achter op de bevolking ] [ Het BBP groeit tot miljarden maal miljarden US$ ] [ Ontwikkelingslijnen ] [ Formules van de evolutielijnen ]

Social Worldorder,
Tel: 0186-653717
E-mail: info@worldorder.nl