De toekomstige economische groei blijkt uit tabel 7 die wij de
berekende economische vooruitgang hebben genoemd. De daarin genoemde
getallen zijn afhankelijk van de grootte van het Wereld BBP bij begingetal
(1984) dat op US $ 12,5 miljoen x miljard werd gesteld. Wanneer het slechts
weinig te laag is, zijn ook de daaronder genoemde getallen veel te laag. Dit
doet overigens slechts weinig ter zake, omdat wij niet weten bij welk
jaartal de Materialistische Evolutielijn zal ombuigen. Daarom weten wij niet
tot hoe hoog het Wereld BBP in US $ zal toenemen. De waarde van de nog
beschikbare bodemschatten, de nog onderontwikkelde bevolking (3/4 van de
wereldbevolking) en de toekomstige hoge ontwikkeling van de hele
wereldbevolking, zullen het (Wereld) BBP mogelijk zelfs meer dan
duizendvoudig doen toenemen.
Maar kunnen wij wel in de toekomstige economische
groei geloven?
Niemand kan geloven dat het Wereld BBP ooit zo groot zal
worden, omdat de Evolutielijnen met hun asymptoten zichzelf nog niet hebben
bewezen. Om die reden kunnen een aantal wiskundigen die de Evolutielijnen
hebben bestudeerd en juist hebben bevonden, er toch niet in geloven. Zij
denken dat wij altijd materialistisch zullen blijven en piekeren er
bijvoorbeeld niet over om hun aandelen te verkopen. Kennelijk kunnen zij nog
niet geloven dat bij de asymptoot van de Kapitaal Evolutielijn (omstreeks
2000) alle kapitaalbeurzen zullen instorten.
Daarom zullen wij niet eerder in Evolutielijnen kunnen
geloven, voordat de Evolutielijn die de waarde van het Kapitaal op de
aandelenbeurzen weergeeft, zichzelf zal hebben bewezen door daadwerkelijk
ten eind te komen. De Kapitaal Evolutielijn (KEL) is de eerste Evolutielijn
die (omstreeks 2000) eindigt, terwijl de Materialistische Evolutielijn (MEL)
het laatst eindigt (2080). Hieruit volgt dat wij eerst in de Evolutielijnen
kunnen geloven, nadat de kapitaalbeurzen zijn ingestort. Eerst dan zal aan
de Materialistische Evolutielijn en de daaruit berekende waarden (tabel 8)
waarde worden gehecht. Dan zal het duidelijk worden dat de investeringen die
nodig zijn voor de vooruitgang niet langer worden bepaald door de mate
waarin de geldmiddelen beschikbaar zijn, maar door ons
wereldarbeidspotentieel en onze wereldbodemschatten.
Voor die tijd kan de Evolutiesprong niet plaatsvinden, want
eerst moeten de kapitaalbeurzen instorten, voordat wij in de Evolutielijnen
kunnen geloven. Door dat geloof zullen wij het aandurven om een groot credit
te nemen op de toekomstige economische groei. Wij zullen dan zodanig
geestelijk zijn getransformeerd dat wij niet meer als individu, maar als een
gesloten wereldgemeenschap samenwerken. Dan zullen wij in de toekomstige
economische groei geloven.
Ons kapitalistisch stelsel was gebaseerd op geld, of liever op
het vertrouwen dat wij daarin stelden. Bij ons toekomstig economisch stelsel
hebben wij dat vertrouwen in geld verloren en is daarvoor vertrouwen in de
vernieuwing van mens en maatschappij in de plaats gekomen.
Dan zullen wij een wereldwijd bestuurde economie hebben, die
wij de Vervangingseconomie hebben genoemd. Volgens onze hypothese zullen de
mondiale informatica en ons organisatievermogen ons dan in staat stellen te
produceren overeenkomstig onze consumptie en de verbruiksgoederen die wij
nodig hebben.
De V-tijd van de Kapitaal Evolutielijn was begin 1999 slechts
ongeveer 3 jaar, maar zo kort zal de V-tijd van de Materialistische
Evolutielijn nooit worden. Het lijkt waarschijnlijk dat de minimale V-tijd
niet korter dan een jaar of 6 jaar zal worden, om de eenvoudige reden dat
wij niet meer productie nodig hebben.
Omstreeks die tijd (2060) zal de wereldbevolking duidelijk
merkbaar zijn afgenomen, wat op zichzelf reeds meer dan voldoende aanleiding
geeft om de productie te doen afnemen. Daarnaast speelt ons afgenomen
materialisme een belangrijke rol. Overigens wil dit niet zeggen dat er dan
geen vooruitgang van de wereldgemeenschap meer zal bestaan. Hoewel het
materiële niveau daarvan zal blijven groeien, zal vooral het geestelijk
niveau blijven toenemen.
Wat gebeurt er als de kapitaalbeurzen
instorten?
De eerste grote verandering die wij mogen verwachten is het
ineenstorten van alle kapitaalbeurzen. Zal het bedrijfsleven dan op een
andere manier aan het kapitaal kunnen komen dat noodzakelijk is voor de
vooruitgang? Zal het kapitaal, zoals wij dat nu kennen wel blijven bestaan?
Het geldverkeer is reeds grotendeels elektronisch, maar zal waarschijnlijk
nog voor het einde van de evolutiesprong, dus nog voor 2080, geheel zijn
verdwenen. Wij kunnen nu nog niet begrijpen dat zoiets mogelijk is.
Tijdens deze overgangsperiode en de opbouw van de
vervangingseconomie zullen wij waarschijnlijk blijven rekenen met een
mondiaal vastgestelde waarde-eenheid, zodat het nu gebruikte begrip GDP in $
of een equivalent daarvan waarschijnlijk nog een ruime tijd zal blijven
bestaan. Wij zullen nog enige tijd een mondiale waarde-eenheid nodig hebben
door de internationale vereveningen van diensten tegen de grote
bodemrijkdommen, waarover vooral veel achter gebleven landen beschikken. Die
bodemrijkdommen zijn volgens een later te publiceren hypothese veel groter
dan wij tegenwoordig aannemen. Door de technische ontwikkelingen zullen wij
die bodemschatten in de nabije toekomst beter kunnen bereiken, zodat wij dan
veel meer bodemrijkdommen kunnen exploiteren dan nu het geval is. Landen met
minder bodemschatten die daarvan zullen meeprofiteren, zullen in ruil
daarvoor hun hoog opgeleide arbeidskrachten beschikbaar stellen. Wij zullen
proberen ons hierover een beeld te vormen aan de hand van het toekomstig GDP
in US $ in de OESO-landen. Dit beeld geeft slechts een klein deel weer van
de werkelijke rijkdommen, waarover wij in de toekomst zullen kunnen
beschikken.
Wij zijn van mening dat alles bij de evolutie een doel heeft
en de evolutiesprong dient om het leven op aarde zo duurzaam te maken dat de
menselijke evolutie op aarde kan worden voltooid. Daarom kunnen wij onze
kapitalistische economie niet behouden, omdat de duurzaamheid daarbij
omgekeerd evenredig is met de toename van onze materiële groei. De huidige
vrije groei-economie leidt tot een maximale productie met de daarbij
behorende milieubelasting en een onnodig groot verbruik van kostbare
grondstoffen en bodemschatten. Het verwoest onze ecologie en doet op alle
mogelijke manieren de duurzaamheid steeds verder afnemen. Daarom moeten wij
geleidelijk van een groei-economie overstappen op een vervangingseconomie
gebaseerd op duurzaamheid. Vervanging zal altijd nodig blijven, omdat alle
producten die wij maken onderhevig zijn aan verwering, breuk, slijtage,
verval en veroudering. Wij moeten onze gebruiksgoederen binnen de technische
levensduur niet vernieuwen en onze kapitaalsgoederen veel duurzamer
maken.
Wanneer over enkele decennia de wereldbevolking zal zijn
gestabiliseerd, zal het daarna niet lang meer duren, voordat ook de
materialistische behoeften zullen stabiliseren. Daarom is het zo bijzonder
dat de asymptoot van de MEL (2080) zo'n 50 jaar later ligt dan die van de
DEL (2030). Tegen die tijd (2080) zijn wij in staat de vervangingseconomie
te plannen en niet meer te produceren dan wij nodig hebben. Natuurlijk zal
er bij de vervanging een voortzetting zijn van de maatschappelijke
vooruitgang, maar die zal dan veel meer op ons algemeen welzijn, onze
geestelijke ontwikkeling en de vernieuwing van mens en maatschappij zijn
gericht.
CONCLUSIE
Na het instorten
van de kapitaalbeurzen en de invoering van een nieuw economisch stelstel
blijft de economische groei tot ongeveer 2080 ten goede komen aan de
wereldgemeenschap.
